عشق

 

غريبي مكن

عشق در حيات است

و ما هنوز با هم بيگانه ايم

فردا ،

با گور هاي به هم چسبيده

و تصويرهاي بي صدا

آشنا مي شويم!

غريبي مكن،

وقت تنگ است

بيا با هم آشتي كنيم

عشق در حيات است.

 

از عشق

تا برايم از عشق مي نويسي،آماده جان سپردن مي شوم، و آنچه چشم من،از ستاره اشك دارد، تقديم تو مي گردد.

من گاهي مثل يك لبخند غريب هستم.و از تو تنها يك يادگار نزد خود دارم و آن نيز عشق است.من مانند برگ زرد پاييز هستم كه با محبت و عشق تو جاني بهاري

مي يابم.تو بهار من هستي و من در كتاب روزگار يك كلمه را جستجو مي كنم و آن اين است:عشق!

 

 

سیاهی دو چشمانت مرا کشت

درازی دو زلفانت مرا کشت

 

به قتلم حاجت تیر و کمان نیست

خم ابرو و مژگانت مرا کشت

یادته...

یادته یه روزی بهم گفتی هر وقت خواستی گریه کنی برو

زیر بارون که نکنه نامردی اشک هاتو ببینه و بهت بخنده...

گفتم اگه بارون نیومد چی؟؟ گفتی اگه چشمای قشنگ تو

بباره آسمون گریش می گیره...

گفتم یه خواهش دارم : وقتی آسمون چشام

خواست بباره تنهام نزار...گفتی به چشم...حالا امروز

من دارم گریه می کنم اما... آسمون نمی باره...و تو هم اون دور دورا

ایستادی و داری بهم می خندی...

می ترسم...

چشمانت را دوست دارم

اما می ترسم روزی نتوانم به آن نگاه کنم

صدای تپش قلبت را دوست دارم

اما می ترسم روزی برای دیگری به تپش در آید

من تو را دوست دارم

اما می ترسم روزی از آن دیگری شوی