می خواهم این بلاگ را به بچگی آدم بزرگ ها تقدیم کنم

 

    

 

باید نقاشی را کنار گذاشت. آدم بزرگ ها هرگز به تنهایی

 

چیز نمی فهمند و بچه ها از توضیح به ایشان خسته اند

سالها من تنها بی آنکه کسی باشد که حرف حسابی

با او بزنم، زندگی کردم. تا اینکه روزی  او آرام و با وقار

از راه رسید و گفت: بی زحمت ... یک گوسفند برابم بکِش

 

آنگاه که هواپیمایم را نشانش دادم از اینکه به او گفتم پرواز می کنم به خود

 

بالیدو و او ساده لوحانه پرسید: تو از آسمان افتاده ای؟ اهل کدام ستاره ای؟

آدم بزرگ ها هرگز از آهنگ صدای دوست تازه ات نمی پرسند.

 تنها اگر سن و سال و در آمدش را بدانند خیال می کنند او را شناخته اند

آه ، من یک روز چهل و سه بار غروب خورشید را دیدم،

 

آدم وقتی دلش گرفته باشد غروب را دوست می دارد.

 

پس آن روز زیاد دلت گرفته بود

                                      

                                       

اگر سیاره ما هم کمی کوچکتر بود آنگاه صندلی را چند قدم جلوتر

 

می کشیدم تا هر چند بار که دلمان تا خواست غروب را تماشا کنیم ...

 

 

خار، فقط نشانه بد جنسی گل های سرخ است. اما نه! گل ها ضعیفند،

 

ساده دل اند، شاید تنها قوت قلبی برای خود دست و پا می کنند...

سالها سپری می شوند، گلها خار می سازند و گوسفند ها خارها را می خورند ،

 

چرا گل سرخ ها هنوز به زحمت خار می سازند؟ اگر آن گل سرخ در یکی

 

از این ستاره ها نباشد ، تماشای ستاره ها لطفی نخواهد داشت.

پادشاه گفت : تو خودت را محاکمه خواهی کرد و این دشوارترین کار است.

                        

نمی دانم آدم ها کجا رفته اند ، باد ایشان را با خود خواهد برد .

آدم ها ریشه ندارند و از این جهت بسیار اندوهگینند.

کارفرما گفت: این چیزهای ریز طلائی درخشان در

آسمان نمی تواند مرا خیالاتی کند، آخر من جدی

 هستم . من تعدادشان را روی کاغذ می نویسم و

در کشویی قفل می کنم ، آخر من ثروتمند هستم.

آدم بزرگ جغرافی دان گفت:ما چیزهای جاودانی را یادداشت

می کنیم، اما گل ها را یادداشت نمی کنیم، چون گل فانی است.

پس آدم ها کجایند؟ آدم در بیابان احساس تنهایی می کند.

 

با آدم ها نیز آدم احساس تنهایی می کند.

                                    

ماری به رنگ ماه در لای شن ها تکان خورد: شب بخیر.

از کجا آمده ای؟

از ستاره ام. آخر با گلی حرفم شده است.

                        

                             .

                           تو چه حوان مضحکی هستی مثل انگشت باریکی....

من هم در ابتدا دست و پا داشتم  اما انقدر روی شن ها خزیدم

تا دیگر مثل آدم بزرگ ها مضحک نباشم

اهلی کردن یعنی چه ؟

 

اهلی کردن چیز بسیار فراموش شده ای است، یعنی علاقه ایجاد کردن ...

برای تو روباهی هستم شبیه به دیگر روباه ها ، ولی اگر تو مرا

 

اهلی کنی هر دو به هم نیازمند خواهیم شد . کمکم دارم

 

می فهمم ... گمان می کنم که آن گل مرا اهلی کرده است

وه که چه ضد و نقیضند این گل ها! و من بسیار خام تر

 

از آن بودم که بدانم چگونه باید دوستش بدارم

 

زندگی یکنواخت است ولی اگر تو مرا اهلی کنی

 

زندگی من همچون خورشید روشن خواهد شد.

 

تو مو های طلایی داری . اگر مرا اهلی کنی گندم مرا به یاد تو خواهد انداخت،

 

آنگاه من صدای وزیدن باد در گندم زا را دوست خواهم داشت...

هیچ چیز را تا اهلی نکنند نمی توان شناخت. آدم ها دیگر فرصت شناختن چیزی را ندارند پس چیزهای ساخته و پرداخته می خرند اما چون کسی نیست که دوست بفروشد آن ها این چنین بی دوست مانده اند.

رازها ساده اند با چشم دل باید دید، آنچه اصل است از دید پنهان است

شازده کوچولو روی به سوی گل سرخ ها گفت:

شما زیبایید آما به خاطرتان نمی توان مرد. گل سرخ من ازهمه شما سر است.

چون من غقط به او آب داده ام او را به زیر حباب بلورین گذاشته ام و به شکایت

 او ، به خود ستایی او و گاه به سکوتش گوش داده ام. او گل سرخ من است

آدم ها در قطار یا می خوابند یا خمیازه می کشند ، فقط بچه ها هستند که بینی

خود را به شیشه ها می فشارند. فقط بچه ها می دانند به دنبال چه می روند

هرگاه غمگینم به یاد حرف روباه می افتم: آدم اگر تن به

اهلی شدن داده باشد باید پیه گریه کردن را به تن خود بمالد.

 

 

هرگاه به آسمان نگاه می کنی چون من در یکی از آن ستاره ها هستم،

و خواهم خندید ، برای تو گویی همه ستاره ها دارند می خندند.

پس تو ستارگانی خواهی داشت که خندیدن بلدند.

می دانم که او سر انجام به ستاره خود بازگشت....

از این پس به ستارگان گوش خواهم داد و به خاطر

گلی که در یکی از آنهاست همه شان زیبا خواهند بود

                              

 

اگر روزی به صحرا سفر کردید و گذرتان به آنجا افتاد ، لحظه ای زیر آن

 ستاره تامل کنید ، آنگاه اگر کودکی با موهای طلایی به سویتان آمد

و اگر خندید ، زود به من بنویسید که او بازگشته است